تا وقتی همه طی یک نظر سنجی معتبر، بر سر این که "همزمان صدها بمب هسته ای را روی زمین منفجر و به زندگی و نسل بشر خاتمه داده شود" توافق نکنند، با من از وحدت انسان ها سخن نگویید!

نفرات برتر کنکور اعلام شدند؟ الان وقت این است که این نفرات برتر، از قلم چی پول بگیرند و بگویند آزمون هایش را شرکت می کرده اند. از گزینه دو هم. و بعد بگویند فقط کتاب های گاج را می خوانده اند. و فقط خیلی سبز و کلاغ سفید و پرتقال خونی هم! البته همه ی اینها بعد از این است که به سفارش صدا و سیما گفته اند هیچ آزمونی شرکت نکرده اند و هیچ کتاب کمک درسی نخوانده اند، الا نص اتم و اکمل کتب درسی رسمی!

آدم تا وقتی زنده است که چیزی برای جنگیدن داشته باشد. وگرنه میمیرد.

البته خداوند تبارک و تعالی برای رفع این باگ "شکم" را آفریده است که همیشه وادارت می کند برای سیر کردنش بجنگی!

خدا در تفسیر جهنم میگه:

فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِی وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ

بترسید از آتشی که هیزم آن مردم و سنگ ها ست.

نکنه منظورش از جهنم، همین شهر با ساختموناش و آدماش باشه؟

به تاریخ سوم شهریور ماه نود و هشت، این فصل از زندگی من هم تموم شد. حس مبارزی رو دارم که بعد از مسابقه، هم کتک خورده، هم باخته و هم دوپینگش رو شده. حالا نه انگیزه ی شروع دوباره داره، نه آبرو و دوستی براش مونده، نه حتی کسی نعششو از رینگ میکشه بیرون. که البته همه ی اینا حقشه...

کاش میشد جای فقط یک لیست کلوز فرندز، چند لیست داشت:

کسانی که مسائل عاطفی را میفهمند

کسانی که دوستم میدارند

کسانی که درد آشنایند

کسانی که محرم اند

کسانی که خوب حرف میزنند و آرامم میکنند...

و بعد جداگانه استوری گذاشت برای تک تک این لیست های خالی

یکی اومد ازم پرسید چی شده؟ خاطرش عزیز بود. اول مقاومت کردم. بعد سربسته براش توضیح دادم چی گذشته بهم. اول یه کم مسخره کرد. بعد یه کم طعنه زد. خیلی طعنه زد. آخرشم یه کم دلداریم داد. البته که من به همون دلداریه دل خوش کردم. ممنونشم. ولی حیف بود. مگه دیگه چند بار توی زندگیم قرار بود درد دل کنم؟

پی نوشت: ما برونگرا نیستیم. اگه حرفامونو بیرون میریزیم، به خاطر اینه که درونمون پر شده...